Ik heb mijn archieven weer terug, wat een opluchting! Weblog heeft ze eindelijk boven water gekregen. Ik ben blij!

Echt niet. Eerlijk waar.

Nadat Q al ruim twee weken onder ons dak bivakkeerde kwam ik er achter dat hij een huisdier had meegenomen

Ik liep op een mooie zaterdag ochtend zijn kamer binnen om zijn bed op te maken, Q was hetxa0 weekend in BoZ. Op zijn kastje stond een doorzichtige plastic bak met een geperforeerd deksel. Hij had al eens een sprinkhaan en wandelende takken gehad dus nieuwsgierig pakte ik het bakje op. Op wat boomschors na zag ik niets en ik schudde maar eens. En ja, toen zag ik het wel. Een vogelspin van minstens acht (ACHT!!!) centimeter bewoog zich. Met een ijselijke kreet zette ik het bakje terug en vluchtte de woonkamer in. Ik belde Erwin en deed verslag van mijn vondst. Erwin, de held en op weg naar zijn parapente vrienden, bood aan om naar huis te komen maar dat vond ik iets te veel van het goede. De rillingen renden over mijn rug toen ik het bakje weer oppakte en resoluut buiten de deur zette. Ik sms’te Q en vertelde hem dat zijn huisdier niet welkom was. “Maar het is een jonkie.” sms’te hij terug. “Hij doet niets en buiten gaat hij dood…” (Ha! dacht ik vilein). “Helaas”, meldde ik hem. “Hij blijft buiten. Volgende week gaat hij mee terug naar BoZ en anders verdijnt hij buiten in de vuilcontainer. Punt.”

Dat was twee weekenden geleden. En inmiddels is de spin weer terug naar BoZ waar Levi ongetwijfeld liefdevol voor hem zal zorgen. Bovendien, een gehandicapte kat, een hysterische goudvis en een handvol zoetwatergarnalen is genoeg dierentuin voor mij.

Met een puber in huis heb je toch een hoop meer inspiratie!

Q moet een boek lezen voor school maar hoe krijg je iemand die lezen “gewoon stom” vind aan het lezen? Enge boeken over de tweede wereldoorlog (Nacht van Elie Wiesel bijvoorbeeld) doen hem niets. De boeken van Cody McFadyen zouden hem absoluut moeten boeien maar “het duurt zo lang tot er wat gebeurt…” Stapeldol werd ik ervan. Maar nu heeft hij het gevonden: drank, hard drugs en kinderprostitutie, dat is pas interessant.

En voordat u nu de kinderbescherming gaat bellen: het bewuste boek is Christiane F. Ik zal hem maar niet vertellen dat hij een klassieker aan het lezen is.

Zo, heeft u mij een beetje gemist? Ik u wel. Ruim twee weken zonder blog is als een zomer zonder zon. En u weet na deze zomer precies hoe dat voelt nietwaar? helenevanloon.web-log.nl is niet meer, helenevanloon.weblog.nl is geboren.

Op dezelfde dag dat de inwoners van New York in spanning thuis hurricane Irene zaten af te wachten arriveerde de storm genaamd Quinten bij ons thuis. En net zoals hurricane Irene uiteindelijk mee bleek te vallen, blijkt storm Quinten ook gewoon een briesje (althans op dit moment he, hij blijft een puber). Hij installeerde zich, ruimde zijn kleren op en zat braaf aan tafel te wachten op wat komen ging.

Het is voor ons allemaal wennen: hij moest zijn plek vinden, ons huis tot zijn thuis maken en wij moesten wennen aan een extra iemand in huis. De vanzelfsprekende rust moeten we even opnieuw zien te vinden. Maar vooralsnog loopt het wonderbaarlijk soepel. Hij gaat naar school, werkt een paar uurtjes per week bij de AH en ruimt zelfs de vaatwasser uit. Ik heb goede hoop!

Dus we waren dit weekend even naar de sauna in Zutphen. Dat was natuurlijk heerlijk: prachtig weer, een shiatsu massage, niet te drukke sauna's, lekker sushi eten en 's avonds in een prettig hotel overnachten.

Vanmorgen besloten we via TomTom's "kortste weg" richting Deventer te rijden en dan hop over de A1 terug naar onze dierschaar die al twee nachtjes alleen waren. De kortste weg via de TomTom is zeker niet de snelste, maar wel de leukste. Kijk maar:

En passant kwam er nog even een klein schooltrauma van Erwin naar boven. In de zesde klas van de lagere school werden hij en z'n klasgenoten lastig gevallen met zogenaamde Red-Het-Dier-projecten. Oftewel lesstof over uitstervende dieren in Nederland. Bijvoorbeeld de ooievaar. Nou, het heeft geholpen hoor. Ik heb nog nooit zoveel ooievaar bij elkaar gezien.

Behalve dat we onze dierentuin fors hebben uitgebreid met een aantal vissen om de garnalen gezelschap te houden kabbelt ons leven een beetje voort het op moment. De stilte voor de storm (also known as Quinten) ons huishouden onveilig komt maken. Het zal spannend worden: hij heeft nog steeds niet helemaal in de gaten dat hij niet voor zijn lol in Amsterdam komt wonen, maar dat dat is omdat hij een strenge hand nodig heeft. Hij zal hier eerst moeten bewijzen dat hij het wxe8l kan en vooral wxe8l wil voordat hij een beetje armslag krijgt.

Strafkamp Amsterdam is open. Geen internet (behalve voor huiswerk), huiswerk maken aan tafel en geen tv en computer op zijn kamer, gewoon meehelpen in het huishouden. Het klinkt naar en mijn zuster voegde mij fijntjes toe: "je begint wel een beetje op je moeder te lijken…". En inderdaad, dat gevoe heb ik ook. Het is niet leuk om de hele dag te lopen zeiken over bedden die niet teruggeslagen worden, wc deuren die open blijven staan, glazen en ander eetgerei dat overal rondzwerft en blijkbaar niet vanzelf in de vaatwasser terecht komt. Inderdaad, ik lijk mijn moeder wel. Maar blijkbaar is het niet anders, al heb ik af en toe gewoon een hekel aan mezelf door al dat gezeur. Gelukkig staan Erwin en ik pal op xe9xe9n lijn bij opvoedkundige zaken en dat is erg prettig. En accepteren Q&L mijn gezeik en luisteren ze. Het beklijft alleen niet. Je bed terugslaan is geen rocket science, maar het blijkt toch nodig ze daar iedere dag aan te herrinneren.

Misschien moet ik er wat relaxter mee omgaan. Misschien. Ik heb dat eens geprobeerd en ik zag mijn fijne huis langzaam verworden tot een slordige schillenhut waarbij ik aan de eind van de dag kribbig liep op te ruimen. Ik vind het namelijk erg prettig om na een dag werken thuis te komen in een opgeruimd huis en een vol aanrecht en her en der verspreide glazen maken me erg kriegel.

Enfin, ik vermoed dat we er wel uitgaan komen met Q. Het zal voor ons alledrie aanpassen worden. En het is niet alleen maar narigheid. We krijgen een gezellige gast met een hoop humor in huis. Die zich hopelijk gaat vormen tot een leuke zelfstandige jongen, met ambitie voor de toekomst.

De goudvis heet Vis, de kat heet Poes. U kunt waarschijnlijk wel bedenken hoe de garnalen genoemd worden (als clubje dan he, ik ga echt geen 10 verschillende namen bedenken, ik ben natuurlijk niet achterlijk).

Zeven jaar verkering alweer. Om dat te vieren en omdat het een prachtige avond beloofde te worden en omdat we nou eenmaal graag uit eten gaan besloten we gisteravond bij Vooges Strand te gaan eten.

En omdat u waarschijnlijk niet zit te wachten op weer een "Hoezee" verhaal hoeveel we van elkaar houden en hoe verliefd we na zeven jaar nog steeds zijn en het, echt waar, nog steeds leuker lijkt te worden even iets anders.

Zo 's avonds op het terras zitten is heerlijk. Voetjes op de stoel tegenover je, een koel glas witte wijn bij de hand en heerlijk nog even in de zon. Het nadeel is echter dat de zon zakt. Da's logisch en daar kan (zelfs) ik echt helemaal niets aan doen. Maar het is best vervelend als de tafel tegenover je opeens iets wil bestellen en de ober dan midden in je zon gaat staan. Zodat ik in de schaduw zit. Terwijl ik juist zo aan het genieten was van dat laatste zonnetje. Dus. Ik pleit voor terrassen die naar beneden aflopen. En mocht dat niet mogelijk zijn dan zou ik graag zien dat na acht uur 's avonds (or eerder al naar gelang de stand van de zon) de "gewone" obers en oberettes vervangen worden door dwergen. Of kleine kinderen, dat maakt mij niet uit.

"Als ik nou mijn achterpoot nou helemaal naar achteren uitstrek is het net of ik toch twee achterpoten heb."

Nu Poes al zo'n vijf weken bij ons woont is het zo langzamerhand wel eens tijd voor een update. Er is weinig over van het angstige katje dat zich met grote paniekogen onder onze keuken verschanste. Het katje dat niet sliep maar bij elk geluid bang in de rondte keek. Maar nu: hij kijkt even op als we thuiskomen en verwaardigd zich pas op te staan als hij ziet dat we in de keuken zijn want een stukje vis of rosbief is natuurlijk niet te versmaden. Hij is nog niet helemaal relaxed en nog steeds een beetje op zijn hoede als we gasten hebben maar dan overwint de nieuwsgierigheid al snel.

Nederland. Land van windmolens. Land van wind. Land van wind? Ho es, wat mist er al de hele week? Juist. En juist als de jongens iedere middag zeilles hebben op de Sloterplas. We proberen het een beetje goed te praten, hoe belangrik is dat je je boot ook kan handelen als er weinig wind is. dat je dan juist je boot goed leert kennen. Maar de jongens balen. Die willen windkracht vier, op zijn minst. Wie weet morgen wel.

 
En ja, inderdaad. Niemand zit nog in z'n boot maar Q heeft het al voor elkaar om zijn boot al te laten kapseizen

BBQ-weer valt meestal onder de noemer zonnig en warm en in ieder geval droog. Wij hadden echter met Nichtje al begin juli een BBQ afspraak gemaakt voor 23 juli. Haar ouders zouden dan hoog en droog (xe8n zonnig xe8n warm) in Italie en ik zou even checken of nichtje in haar eenzame bestaan wel goed had gegeten (en eventueel bijvoederen via een BBQ festijn).

Vrijdagavond smste Nichtje ietwat zorgelijk of het feest nog wel doorging. "Tuurlijk" zei ik vol goede moed en checkte en passant nog even Weeronline. Grijze wolke en regen, hmz. Maar ze hebben het daar wel vaker fout dus ik kocht de AH leeg en propte een tas vol met allerlei BBQ heerlijkheden en plunderde de Turk voor brood en baklava. En ondanks dat de jongens en meisjes van Weeronline dit keer wel gelijk hadden BBQ'den wij met volle teugen onder de veranda. Kwestie van het meubilair een beetje verplaatsen zeg maar…

Erwin had ondertussen bedacht dat we dan wel konden blijven slapen en dat we dan zondagochtend om tien over tien naar HP6-2 zouden gaan. Heel vroeg maar wel half geld want hxe9xe9, die week in Friesland was ons niet in onze koude kleren gaan zitten. Nichtje morde even bij het horen van het vroege uur, maar ja, de laatste HP laat je niet aan je neus voorbij gaan.

En dan de laatste Harry Potter, he, wat moet ik daar nu over zeggen: uitgeput door alle ontploffingen en toverstokacties huilden Nichtje (dank voor de tissues, Kim!) en ik tranen met tuiten (onder dramatische uitroepen van dingen als: "Dit komt nooit meer terug!", "Het einde van een tijdperk!") en de jongens moesten een beetje schamper om ons lachen (alle drie hxe8, de ongevoelige schurken!). Maar het is wel zo. Dit komt nooit meer terug. En wat waren het geweldige boeken en films. Zo.

Neenee, ik ben nog steeds op vakantie maar we zijn wel al weer terug van het weekje Workum (Wxe0rkum voor de Friezen onder u). De jongens en meisjes van Weeronline hadden ons een beetje in het ootje genomen. Tot op het moment van vertrek sierden dikke grijze regenwolken hun website, maar niets bleek minder waar. In Warkum scheen zowaar vier (VIER!) dagen de zon, wat best veel is op een vakantie van zeven dagen.

De mannen werden vergast op een cursusje kitesurfen wat moeilijker bleek dan verwacht, ze zaten tot in het holst van de nacht bij het kampvuur op het strand en vermaakten zich prima. Ze stonken de pan uit naar rook en toen we vrijdag terugreden rook het alsof we een paar kilo rookvlees op de achterbank hadden zitten in plaats van twee oververmoeide want steeds veel te laat naar bed gaande jongens. Erwin en ik chillden in de tuin, zaten lekker in de zon, keken naar de Tour de France en vonden Voeckler op Robin Williams lijken, reisden de regen achterna op zoek naar de Waddenzee ("Deze dijk op, dan moet het hier achter zijn." Verwachtingsvol boven komen en dan een zee van… gras zien. Oef, zeer teleurstellend. Gelukig kwam het even later goed) en lazen zo even drie boeken uit de overvolle e-reader (John Hart. Een aanrader. Echt!). En toen ik het echt niet meer hield van de hitte zwom ik zelfs een rondje in het IJsselmeer, jawel.

Wat een regenachtig begin van de vakantie. En kijkend op Weeronline ziet ik dat het er niet veel beter op gaat worden. Anyway, ik vermaak me prima.

De serre is gerestyled tot een fijn oord om te zitten en een boekje te lezen (en wat zal B. blij zijn met de opgeruimde planken!).

Ik heb, ondanks dat ik waarschijnlijk de Bewonerscommissie op mijn dak krijg, ons stukje galerij omgetoverd tot een fijn buiten, compleet met lampionnen op zonne-energie (over van Q.'s verjaardag) en een ieniemiene tuin (oftewel twee rozemarijnplanten omdat die zo lekker ruiken). Leve guerilla gardening!

We hebben Q.'s nieuwe school bezocht en hem ingeschreven. Laten we hopen dat het hem hier wel gaat lukken.

En omdat Q. hier in Amsterdam komt wonen heb ik de kamer van de jongens opnieuw ingericht. En een garderobekast voor ze gekocht (en passant nog een sportbroek, wat t-shirts en sokken onder hun bedden gevonden, hmz…).

En alvast voor volgende week in Friesland mijn e-reader volgepropt, zes-en-dertig boeken, hoei!